istinadgâh


istinadgâh
(A.-F.)
[ ﻩﺎﮔدﺎﻨﺘﺱا ]
dayanak.

Osmanli Türkçesİ sözlüğü . 2015.

Look at other dictionaries:

  • istinadgah — ə. və f. dayaq nöqtəsi, söykənməli yer; dayaq …   Klassik Azərbaycan ədəbiyyatında islənən ərəb və fars sözləri lüğəti

  • istinadgah — is. <ər. istinad və fars. . . . gah> 1. Sığınacaq, daldalanacaq yer; pənahgah. // İstinad nöqtəsi. <Nəcəf> düşmənin ən qabaq və ən son istinadgahında dayanmışdır. M. C.. 2. məc. Arxa, kömək, dayaq, istinad ediləcək qüvvə.… …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • İSTİNADGÂH — f. Dayanacak yer. Güvenecek yer veya kimse …   Yeni Lügat Türkçe Sözlük

  • rükn — ə. 1) bir şeyin ən sağlam və möhkəm tərəfi; 2) özül dirəyi; söykənəcək, sütun; istinadgah; 3) m. bir cəmiyyətin, təşkilatın ən etibarlı dayağı olan görkəmli adam …   Klassik Azərbaycan ədəbiyyatında islənən ərəb və fars sözləri lüğəti

  • təkyəgah — ə. və f. 1) söykənəcək yer; istinadgah; 2) dərvişlərin, müridlərin toplandıqları və fikrə məşğul olduqları yer; 3) şiələrin məhərrəmlik mərasimi keçirdikləri yer …   Klassik Azərbaycan ədəbiyyatında islənən ərəb və fars sözləri lüğəti

  • təkyəgəh — ə. və f. 1) söykənəcək yer; istinadgah; 2) dərvişlərin, müridlərin toplandıqları və fikrə məşğul olduqları yer; 3) şiələrin məhərrəmlik mərasimi keçirdikləri yer …   Klassik Azərbaycan ədəbiyyatında islənən ərəb və fars sözləri lüğəti

  • əzud — ə. 1) qol; 2) m. istinadgah …   Klassik Azərbaycan ədəbiyyatında islənən ərəb və fars sözləri lüğəti

  • pənah — is. <fars> 1. Sığınma, birinin yanına qaçıb ondan himayə və kömək istəmə. Pənah etmək (eyləmək) – 1) özü üçün sığınacaq etmək, məskən etmək. Aləmin dərdü qəmindən xəbərin yox, Seyyid; Mən ki meyxanəni illərdi pənah eyləmişəm. S. Ə. Şirvani; …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • qala — is. <ər.> 1. Uzun müddət içində qapanıb düşmənə müqavimət göstərmək üçün möhkəm müdafiə tikililəri və vasitələri olan istehkam (məntəqə). Qərb tərəfdə uzanan dağlar Əsgəran qalasına çatdıqda . . birbirinə yaxınlaşırlar. S. S. A.. Hava… …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • rükn — is. <ər.> 1. Bir şeyin ən sağlam və möhkəm tərəfi; təməl, dirək, istinadgah. // Məc. mənada. Ənənə cəmiyyətin rüknüdür. Ç.. 2. məch. Bir cəmiyyətin əhəmiyyətli, ən qüvvətli və etibarlı şəxsiyyətlərindən hər biri. <Mədinə Vaqifə:> Şair …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti